بازگشت

بلندگو

بلندگوها (منابع نقطه ای واحد):

اگر فقط از یک بلندگو برای صدارسانی استفاده می کنید، معمول ترین راه برای جهتوری بیشتر نصب شیپور (horn) در مقابل دیافراگم بلندگو است. بلندگو دراینجا به منزله یک منبع نقطه ای است. شیپور همچنین بازده بلندگو را نیز افزایش می دهد؛ به این معنا که صدای بلندتری خواهد داشت. در شرایطی که ابعاد شیپور در مقایسه با طول موج بسیار بزرگتر باشد، شیپور جهتوری بلندگو را نیز افزایش می دهد. برخی ساب ووفرها درون کابینت خود یک شیپور سیم پیچی شده دارند. در فرکانس های پایین معمولا این شیپورها، ابعاد مناسب برای تاثیر بر روی جهتوری را ندارند، ولی بازده را افزایش می دهند. بلندگوهایی که بزرگ نیستند در تولید فرکانس های پایین در سطح بالا بدون استفاده از ساختار شیپور بر روی خود، ناکارآمد هستند.

برخی بلندگوها در فرکانس های بالا جهتی می شوند، مانند megaphone که مقدار Q آن ها در حدود 10-20 (Q=1 به معنی همه جهتی بودن است) است. مقادیر بالای Q در کمینه کردن بازتاب ها و حفظر توازن بیشتر بین صدای مستقیم و صدای بازتابی در فواصل طولانی بسیار مؤثرتر است. این بلندگوها معمولا با نام پرتاب بلند (lony-throwing) شناخته می شوند. جهتوری همچنین تفاوت سطح صدای مستقیم در فواصل متفاوت را کاهش می دهد. بلندگو به گونه ای قرار می گیرد که محور اصلی آن به سمت دورترین شنونده باشد. سطح صدا در محور اصلی بلندگو بیشینه بوده و قانون معکوس مربع (Inverse Square) که با دو برابر شدن فاصله، 6dB سطح افت خواهد کرد در آن صادق است. (یا این که با 10 برابر شدن فاصله، سطح صدا 20dB افت خواهد کرد). در نزدیکی شنوندگانی که دور از صحنه هستند، می توان از بلندگوی دیگری استفاده کرد. این کار برای جلوگیر از صدای مستقیم مناسب است. با توجه به سرعت صوت در هوا (343m/s) (در 20C) بلندگوی نزدیک کمی جلوتر از بلندگوی اصلی خواهد بود. تقریبا 3ms تاخیر به ازای هر متر فاصله بین بلندگوها تعریف می کنند. به منظور هماهنگ کردن تمام بلندگوها، بلندگوی تاخیر را بر روی بلندگوی نزدیک به شنوندگان اعمال می کنند. این بلندگوها  بلندگوی تاخیری(delay speaker) نامیده می شوند. در فضاهای بزرگ، یکی از چالش ها همین هماهنگ سازی منابع است که به صورت منبع صدای مستقیم شنیده شوند و نه صدای واخنا و بازتابی.

میانگین (0 آرا)